Propolis – lepka substancja żywiczna powstająca z żywic roślinnych zebranych poprzez pszczoły z pączków i młodych pędów topoli, brzozy, świerku, kasztanowca i innych drzew oraz roślin zielonych. Kit służy pszczołom głównie jako materiał uszczelniający i dezynfekujący. Powlekają nim wgłębienia, uszkodzenia i szpary w ścianach ula, regulują szerokość wylotka na zimę. Pokrywają również nim ciała martwych szkodników, które wtargnęły do ula, a których, ze względu na rozmiary, nie są w stanie usunąć na zewnątrz. Zapobiegać ma to ich rozkładowi.
Skład i właściwości
Kit pszczeli dobrze rozpuszcza się w alkoholach, acetonie i chloroformie. Nie jest niemalże wcale rozpuszczalny w wodzie. Jest dużo twardszy i odporniejszy na temperaturę niż wosk (mięknie powyżej 36 st. C).
W kicie pszczelim w współzależności od jego pochodzenia znajduje się:
50-55% żywicy
30-40% wosku roślinnego i wosku pszczelego
5-10% olejków eterycznych
białka (pyłek)
mikroelementy (Cu, Si, Mg, Mn, Zn)
witaminy z grupy E, H, P i B.
Barwa propolisu zależy od gatunku rośliny, z której jest zbierany:
topola – brązowy
brzoza – czarny
olsza – żółty.
Propolis wykazuje silne działanie bakteriobójcze. Ta właściwość znalazła zastosowanie w lecznictwie. Kit pszczeli przyśpiesza procesy gojenia i regeneracji tkanek, jest skuteczny również w sytuacji oparzeń. Poza tym ma możliwość być używany przy przeziębieniu, paradontozie i chorobach układu pokarmowego (tylko pod kontrolą lekarza).
Firmy farmaceutyczne produkują aktualnie kilkadziesiąt parafarmaceutyków opartych na propolisie. Używa się go przede wszystkim pod postacią 3% albo 5% maści, tabletek albo roztworu alkoholowego. Preparaty te, w niektórych przypadkach, mogą powodować objawy nadwrażliwości albo odczyny alergiczne.
Po roku przechowywania kit pszczeli traci częściowo swoją aktywność biologiczną, po dwóch latach nie wykazuje jej prawie wcale.
BeTeWu – baterie trakcyjne
Siłownia Milanówek